پنجشنبه، ۳ اسفند ۱۳۹۶
February 22, 2018
  جستجو

سرويس اشتراک ويديو ‎آیا میدانستید با پیوستن به کاربران افتخارى پارس فارس می توانید مطلب منتشر کنید و همه بازديد هايتان را به پول تبديل كنيد ؟

همین الان به ما بپیوندید و کسب درآمدتونو شروع کنید !


۱۴ بهمن ۱۳۹۶       ۱۰:۵۲       6/54453     

چگونه تنبلی را کنار گذاشته و کار بیشتری انجام دهیم؟

  ممکن است برای شما هم پیش آمده باشد که برای انجام کاری فرصت زیادی داشتید، اما تا آخرین لحظات آن را انجام ندادید. اگر تاکنون حداقل یکبار هم چنین تجربه‌ای نداشته‌اید، احتمالا چیزی فراتر از انسان هستید. به نظر شما علت این تاخیر در انجام کارها چیست و چه راهکارهایی دارد؟ حتی با در نظر گرفتن مهلت زمانی کوتاه‌تر برای انجام یک کار، باز هم آن را به موقع انجام می‌دهید. چرا؟
سرويس اشتراک ويديو

 

پارس فارس/در نگاه اول به نظر می‌رسد دچار مشکل رفتاری “به تعویق انداختن” (Procrastination) شده باشید، اما تعبیر دیگری هم وجود دارد که در شما احساس بدی ایجاد نمی‌کند. اصطلاحی با عنوان “قانون پارکینسون” (Parkinson’s law)! این قانون می‌گوید هر کاری به اندازه‌ی زمانی که برای آن در نظر می‌گیرید، طول می‌کشد. اولین فردی که این موضوع را به طور گسترده مورد توجه قرار داد، سیریل پارکینسون، مورخ و نویسنده‌ی انگلیسی بود.

قانون پارکینسون، تنبلی و به تعویق انداختن

ما به دلایل مختلفی مانند ترس یا تنبلی، انجام کاری را به تعویق می‌اندازیم. البته ممکن است انگیزه‎‌های خوبی برای تنبلی کردن وجود داشته باشد. به عنوان مثال اجداد ما در روزگاری که غذا به فراوانی امروز نبود، مجبور بودند برای کارهای سختی مانند شکار و تهیه‌ی غذاانرژیخود را ذخیره کنند. اگر یکی از اجداد ماانرژیخود را برای کارهای غیرضروری هدر می‌داد، توان مقابله با سختی‌های جمع‌آوری غذا را نمی‌داشت. بنابراین تنبلی یک ویژگی مهم برای بقای گونه‌ی انسان بوده است. چیزی که ما را به قانون پارکینسون می‌رساند. ماهیت زیستی ما باعث می‌شود تمایلی به انجام کارهای غیرضروری نداشته باشیم و به همین دلیل انجام کاری را به تعویق می‌اندازیم و بهانه‌تراشی می‌کنیم. اما پس از احساس ضرورت برای به پایان رساندن یک کار، تمامانرژیخود را صرف انجام آن می‌کنیم.

وقتی به پایان مهلت زمانی نزدیک می‌شوید، از وضعیت تنبلی خارج شده و احساس فوریت در شما ایجاد می‌شود. این احساس هم به خاطر تلاش ذاتی انسان برای بقا است، زیرا با انجام ندادن کار در مهلت تعیین شده، ممکن است اعتبار خود را از دست دهید و یا حتی موجب از دست رفتن کار، دارایی، پول، دوست، ارتباطات و… شود. این ترس شما را مجبور می‌کند تمام شب را برای به پایان رساندن یک پروژه بیدار مانده و یا ساعت‌ها اضافه‌کاری کنید. پس قانون پارکینسون شما را در وضعیت تلاش برای بقا قرار می‌دهد تا برای انجام کارها وارد عمل شوید، بدون تنبلی کردن بیش از حد.

چگونه از قانون پارکینسون استفاده کنیم؟

۱- تعیین مهلت زمانی (deadline): ایجاد محدودیت زمانی، شما را مجبور می‌کند تمام کارها را برنامه‌ریزی کنید. در نظر گرفتن زمانی طولانی برای پروژه‌ها و وظایف باعث ایجاد احساس امنیتی کاذب و دروغین می‌شود. همین حالا وارد عمل شوید.

howtouseparkinsonslawtobeatlaziness.png

در چنین مواردی، تقسیم وظیفه‌ی اصلی به قسمت‌های کوچکتر و تعیین مهلت زمانی برای هر کدام از قسمت‌ها، افق زمانی را شفاف‌تر می‌کند و شما احساس ضرورت و انگیزه‌ی بیشتری برای انجام هر قسمت خواهید داشت. اما از طرفی ممکن است مهلت‌های زمانی باعث شود در طول روز کمتر کار کنید و برای جبران آن پس از پایان ساعت کاری هم در محل کار بمانید و کارهای عقب افتاده را انجام دهید، اما حس بدی نداشته باشید. علت این است که شما با گذراندن زمان بیشتری در محل کار، احساس نمی‌کنید که چیزی را از دست داده‌اید.

۲- اگر به مهلت‌های زمانی احترام نگذارید، چه چیزی را از دست می‌دهید؟

ساده‌ترین راه ایجاد احترام به مهلت‌های زمانی، توجه به چیزهایی است که از دست می‌دهید. به این فکر کنید که با وقت گذرانی بیشتر در محل کار، چه چیزهایی را از دست می‌دهید. اگر زودتر به منزل بروید، می‌توانید با خانواده باشید، با همسر خود فیلم ببینید یا برای تهیه‌ی غذای مورد علاقه وقت داشته باشید، استراحت کنید، و یا هر فعالیت مورد علاقه‌ی دیگری را انجام دهید. اما با هدر دادن زمان و به تاخیر انداختن کارهایی که می‌توانستید در طول ساعت کاری انجام دهید، تمام این فرصت‌ها را از دست خواهید داد. بهتر است تمام وظایف خود را برنامه‌ریزی کرده و برای آنها مهلت زمانی تعیین کنید. برای ایجاد انگیزه فعالیت‌های مورد علاقه‌ی خود را پس از مهلت زمانی قرار دهید و توجه داشته باشید که با هدر دادن زمان، از پرداختن به آنها محروم خواهید شد.

howtouseparkinsonslawtobeatlaziness_2.png

۳- در نظر گرفتن مهلت زمانی منطقی: تمایل شما به استفاده از قانون پارکینسون ممکن است به ۲ دلیل باشد:
– کاهش زمان‌های از دست رفته و استفاده‌ی بهتر از آنها،
– توقف احساس گناه و استرس برای اتلاف وقت.

در ابتدای استفاده از این قانون، احساس خوبی دارید، با تعصب تلاش می‌کنید و مهلت‌های زمانی فشرده‌ای در نظر می‌گیرید. اما این روش نتایج خوبی در پی نخواهد داشت. زیرا پس از مدتی مهلت‌های زمانی استرسی بیش از گذشته در شما ایجاد می‌کند که ممکن است روی کیفیت کار هم تاثیرگذار باشد.

هدف استفاده از مهلت زمانی، شروع مسابقه با عقربه‌های ساعت نیست! بلکه به دنبال کاهش استرس و زمان‌های تلف است.

اگر کار شما به ۶ ساعت زمان نیاز دارد، نباید به دنبال انجام آن در ۵ ساعت باشید. حتی اگر در ۷ ساعت انجام دهید، وقت تلف نکرده‌اید. بلکه این یک ساعت می‌تواند زمانی اضافه به دلیل یک تماس ضروری، از دست رفتن تمرکز در حین انجام کار و یا حتی نیاز به استراحت کوتاه، باشد. قانون پارکینسون تلاش می‌کند زمان‌های تلف شده و استرس را از زندگی شما حذف کند و در برخی موارد کمک می‌کند کارهایی بیش از آنچه که فکر می‌کردید، انجام دهید.

اگر خواستید قانون پارکینسون را در زندگی خود به کار ببرید، این ۳ نکته را در ذهن داشته باشید:

۱- همیشه و برای هر کاری مهلت زمانی تعیین کنید،
۲- به این فکر کنید که اگر موفق به انجام کاری در مهلت زمانی تعیین شده نشوید، چه چیزهایی را از دست خواهید داد؟
۳- مهلت زمانی تعیین شده، منطقی و واقع‌گرا است؟

سخن پایانی اینکه همیشه با خود مهربان باشید و مهلت‌های زمانی را ابزاری بدانید که قصد کمک به شما را دارد، نه به عنوان یک مسابقه!

پایان پیام/

لینک کوتاه :

دیدگاه کاربران

تا الان دیدگاهی در رابطه با این مطلب ثبت نشده !

درج دیدگاه





Top