جمعه، ۲۶ آبان ۱۳۹۶
November 17, 2017
  جستجو


آخرین اخبار
‎آیا میدانستید با پیوستن به کاربران افتخارى پارس فارس می توانید مطلب منتشر کنید و همه بازديد هايتان را به پول تبديل كنيد ؟

همین الان به ما بپیوندید و کسب درآمدتونو شروع کنید !


۱۰ بهمن ۱۳۹۴       ۱۵:۱۰       2/15618     

پیوند درایت و اقتصاد در پسابرجام/ زمان رضا خانی

پیوند درایت و اقتصاد در پسابرجام/ زمان رضا خانی

یادداشت

    ایجاد رقابت میان قدرت های اقتصادی جهان برای سرمایه گذاری در ایران، درایتی است که در فضای پسابرجام امکان پذیر شده و باید از این تدبیر در آینده نیز استفاده کرد.
«محمدجواد ظریف» وزیر امور خارجه ایران، در روزهایی که «حسن روحانی» رئیس جمهوری کشورمان در اروپا به سر می برد، دیدگاه هایش را درباره این سفر، روی صفحه توییتر منتشر می کرد (1): هفت بهمن: دیدار حسن روحانی از رم، فصلی نو از همکاری های نزدیک اقتصادی، بازرگانی و مبارزه با افراط گرایی در روابط ایران و ایتالیا می گشاید. هفت بهمن: دیدار حسن روحانی با پاپ؛ دو طرف متعهدند که به تلاش ها برای رسیدن به جهانی مخالف با خشونت و افراط گرایی کمک کنند. 9 بهمن: دیدار حسن روحانی از فرانسه، قدرت دیپلماسی را نشان داد. عصری جدید از همکاری های اقتصادی، سیاسی و فرهنگی که به سود دوطرف خواهد بود. شاید این پرسش به وجود آید که چگونه در میان دیدارهای رئیس جمهوری از ایتالیا، واتیکان و پاریس، این سومی قدرت دیپلماسی را نشان می دهد؟ آنچه در پی می آید، واقعیتی است که می تواند پاسخ به پرسش بالا را آسان تر کند. در جریان گفت و گوهای هسته ای میان ایران و 1+5، فرانسه سخت گیرانه ترین موضع را علیه ایران داشت. به بیان ساده تر، پرچم لج بازی علیه ایران را که زمانی در دست واشنگتن بود، پاریس در جریان مذاکرات به دست گرفت. حسین موسویان بتازگی در مقاله ای برای روزنامه لوموند (2) به این سیاست فرانسه نیز اشاره کرد و خواستار تغییر رویکرد پاریس شد. در چنین شرایطی، دیدار از فرانسه در بهترین حالت، می توانست دیداری عادی و در راستای منافع اقتصادی ایران شمرده شود. اما زمانی که به «دستاوردهای ویژه» در سفر به پاریس توجه کنیم، اهمیت دیپلماتیک این دیدار نیز آشکار خواهد شد. نخستین دستاورد ویژه این است که فرانسه امروز به نقش ایران در منطقه خاورمیانه اذعان کرده است و با تهران برای یافتن راه حل سیاسی برای بحران های منطقه رایزنی می کند. البته شاید دستاورد مهم تر، این بود که تهران و پاریس در جریان ملاقات حسن روحانی با مقام های فرانسوی، قرارداد خرید 118 فروند هواپیمای ایرباس را نیز امضا کردند (3). حتما به یاد داریم که تحریم هواپیمایی ایران، داستانی به مراتب درازتر از تحریم های هسته ای دارد و کشورمان حتی پیش از تحریم های هسته ای نیز به دلایل سیاسی قادر به خرید هواپیمای نو و حتی لوازم یدکی برای هواپیماهای قدیمی نبود. این تحریم، بر اساس مذاکرات ایران و 1+5 می بایست لغو می شد و اواخر دی ماه نیز باراک اوباما، رئیس جمهوری امریکا ، فروش هواپیما به ایران را بلامانع دانست (4). البته مجوز اوباما به آمریکایی ها، همه نگرانی های شرکت بوئینگ، بزرگترین تولیدکننده هواپیما در ایالات متحده را رفع نکرد. بویژه این حساسیت همچنان در میان صنایع آمریکایی وجود دارد که اگر دولت آینده آمریکا به دست مخالفان اوباما بیفتد، تکلیف قراردادها و سرمایه گذاری های احتمالی آمریکاییان در ایران چه خواهد شد. در اینجا بود که دیپلماسی فعال، گوشه ای از قابلیت های خود را به نمایش گذاشت. کارشناسان ایرانی چند ماه پیش، با حضور در نمایشگاه هوایی روسیه، تلویحا اعلام کردند که سوخو سوپرجت-100 می تواند گزینه ای خوب برای ورود به ناوگان های هواپیمایی باشد (5). شرکت سوخو نیز که به دنبال بازار برای این محصول جدید و مدرن خود است، برای فروش هواپیما به ایران ابراز علاقه کرد (6). پس از این دیدارها، ایرباس با فروش بیش از یکصد فروند هواپیمای مسافربری به ایران موافقت کرد و مقام های ایرانی اعلام کردند که آماده اند با شرکت بویینگ نیز وارد معامله مشابهی شوند. معاون بازرگانی ایران ایر، به طور خاص، از بویینگ 737 به عنوان هواپیمایی مناسب برای ایران نام برده است (7). گشودن درهای رقابت به روی هواپیماسازان، سیاستی بود که تا امروز بخوبی جواب داده است. مطمئنا شرکت اروپایی ایرباس در چنین فضایی پا به بازار ایران گذاشت و رقیبان ایرباس نیز در چنین فضایی ناچارند با ایران بهتر همکاری کنند. تنها برای یک نمونه، شرکت سوخوی روسیه که بسیار علاقه مند است هواپیمای مسافربری جدید خود را به ایران بفروشد، باید بداند که «سوپرجت-100» تنها هواپیمای ساخت سوخو نیست که ایران خواهان خرید آن باشد و اگر بنا به خرید صرف هواپیمای سوپرجت-100 باشد که نمونه های پیشرفته تر اروپایی و آمریکایی آن نیز موجود است. پس جلب مشتری، نیازمند جلب رضایت اوست. پیوند درایت و اقتصاد در ایران پسابرجام را سیاست مداران جهان نیز بخوبی دریافته اند. «کنت واینستاین» مدیرعامل اندیشکده هادسون بتازگی در مصاحبه ای (8) گفت: «گرچه در طول مذاکرات 1+5 فرانسه در مقابل ایران سخت ترین موضع را گرفت، اما اکنون پاریس نگران است که مبادا در زمینه مذاکرات اقتصادی از رقیبان عقب بیفتد.» واینستاین با اشاره به قرارداد ایران و ایرباس، به طور خاص اعتراف کرد: «نمایندگان کنگره از مردم (مردم آمریکا) می شنوند که این قراردادها با بویینگ بسته نشد و ایرباس قراردادها را گرفت و دارد 114 فروند هواپیما به ایران می فروشد. چرا ما هواپیماهایمان را نفروختیم؟... بازار کار آمریکا می توانست به این ترتیب رونق بگیرد.» شنیدن این سخنان از زبان کسی که به خاطر نزدیکی با تندروهای آمریکا شهرت دارد، بسیار جالب است. چند سال پیش هم برخی نخبگان کشور، از ضرورت ایجاد رقابت میان قدرت های سیاسی و اقتصادی جهان سخن می گفتند؛ اما این رقابت رخ نداد زیر تحریم های نامشروع علیه ایران، مقبولیت داشت. فشاری که امروز روی سیاستمداران آمریکایی دیده می شود، مرهون فروریختن «آن مقبولیتِ نامشروع» است. پیوند درایت و اقتصاد در دوران پسابرجام، تازه آغاز شده است. نخست وزیر ژاپن بزودی به تهران خواهد آمد تا قراردادی اقتصادی با ایران امضا کند و زمینه را برای سرمایه گذاری شرکت های ژاپنی در کشورمان هموار نماید. ژاپن احتمالا یکی از سه کشور جهان است که در بیشتر حوزه های علمی، صنعتی و فناوری بالاترین توانمندی ها را دارد. بتازگی اعلام شد که رئیس جمهوری کره جنوبی نیز در تدارک سفر به ایران است (9). می توان از این دو سفر، برای پیشبرد و تکمیل دیپلماسی «درایت و اقتصاد» استفاده کرد.
لینک کوتاه :

دیدگاه کاربران

تا الان دیدگاهی در رابطه با این مطلب ثبت نشده !

درج دیدگاه





Top